HET LIED VAN DE TAXIDERMIST

Plantae, embryophyta, spermatopsida, magnoliophyta,
Magnoliopsida, ranunculales, ranunculaceae, aconitum,
en de soortnaam is te preciseren als vulparia.
En nu eens kijken wat de toxicologie ons nog kan leren
wat betreft haar aard, haar eigenschappen en de varia
aan krachten die men met haar toepassing zou kunnen genereren.

Aconitine is de stof die huist in deze kryptofiet,
een agressief neurotoxine dat zich bindt aan receptoren
op de Natrium+-kanalen in het celmembraan. Zo ziet
men hun inactivatie geblokkeerd en zullen zij, bevroren
in hun vlijt, de repolarisatie, nodig voor ’t herstellen
van de actiepotentiaal in de neuronen, gaan beletten,
en aldus de fibrillatie van het hart fataal versnellen.
Wetenschap kan zelfs creperen in een nuchter daglicht zetten.

Maar niettemin geeft deze kennis ons de macht om de rabauwen
van de dood te stoppen, of ze toch ten minste te weerstreven
in hun opmars. Maar komen zullen ze, en graaien dan de klauwen
van bacterie of metaboliet ten slotte naar ons leven,
hoe zal men dan de pijn benoemen? De ontreddering? Vermogen
we ontwrichting te ontleden? Kan neurowetenschap de loop
van radeloze doodsangst meten, of in grafieken het verhogen
van het lijden vergelijken met de mindering van hoop?

Noch traktaten vol oligodendrocyten, noch de schitter
van de bulbus olfactorius, die in barokke krullen
onduleert door schrandere descripties van de neurotransmitter
kunnen ons verblinden, of met hun gouden fonkeling verhullen
dat zij nog steeds de zwarte, meteloze diepten van de geest
niet kunnen peilen, en wij dus vertrouwen moeten bovenal
op God, Filosofie en Kunst, opdat het redeloze beest
dat in die afgrond op ons loert ons niet aan stukken scheuren zal.

 

Marcellus Wick