HET LIED VAN OSKAR STAUPP

Reciteer, o Flamen van mijn Brein
Nu je gezangen voor je schrijn.
Wendt al je krachten voor mij aan,
Betwist nu de natuur haar baan.
Creƫer een schimmenrijk, en leidt
Daarheen het stromen van de tijd
Maak het dan zompig, en verstik
De psychopompos in haar slik.

Aanroep de totems! Convoceer
De fetisjen van voedingsleer
Van autogordel, brandalarm,
Van sportschool en van beautyfarm,
Van stoplicht, slagboom, spoorwegsein,
Van reddingsvest en rookgordijn,
Vangnet, pickel, rubberzool,
Zwemband en alarmpistool:
Laat alles, alles samenzweren
Om Thanatos af te weren!

O verheven Chirurgen, aanbeden Doktoren,
Houdt wacht! Houdt wacht aan Uw monitoren!
Gooi Uw scalpels, Uw sondes, Uw scans in de strijd!
Geef mijn lijf niet ten prooi aan de slopende Tijd!
Met al Uw adviezen, elk vaderlijk woord
Over sport, frisse lucht, over eten en drinken,
Hoe dwaas of lachwekkend ze ook mogen klinken,
Verklaar ik mij hierbij bij voorbaat akkoord.
En wanneer Uw bekwaamheid soms machteloos staat,
Overtreft U zich dan in diepzinnige blik,
In bedachtzaam gemompel, in hoofdgeknik,
Maar wendt af! wendt af wat komen gaat!

Ontferm u onzer, Anesthetische Machten
Van breedbeeld-tv, van geile gedachten,
Van grootboek, van droedel en ezelsoor
Op makelaars- en assurantiekantoor,
Van achterklap, roddel, van koffiejuffrouw
Of Mozart in het Concertgebouw.
Een boterkoek, een kopje thee,
Een stripverhaal op de w.c.,
Een nieuwe fiets, een boormachine:
Alles, ieder ding kan dienen
Om even, heel even, te kunnen vergeten
Dat ook wij in het graf zullen worden gesmeten.

O, altijd zelfbegoochelend brein
Maak dat de gruwelijke Wolf verdwijnt
Uit mijn dwalende gedachten,
Uit mijn slapeloze nachten,
En zorg dat ik vergeten mag
Tot het laatste uur van mijn laatste dag,
Tot mijn allerlaatste ademstoot
Alles, alles van de dood!

Amen.

 

Marcellus Wick