Mexico – de Franse Interventie en het 2de keizerrijk, 1862 – 1867 (6/1)

6 – EEN BLIJDE INTOCHT

Mexico - de Franse Interventie en het 2de keizerrijk, 1862 - 1867
Op de 14de april schepen ze in op het Oostenrijkse vlaggenschip SMS Novara. De eerste halte is Rome, waar de paus, Pius IX, ze een waarlijk vorstelijke ontvangst heeft bereid. Een indrukwekkende erewacht van pauselijke zouaven en Franse chasseurs, in Rome om de pauselijke gebieden te beschermen tegen de aanstormende vloedgolf van de Italiaanse eenheidsbeweging, staan opgesteld langs de route. Pontificale Mis, diners, sightseeing, recepties… maar de audiëntie met de Heilige Vader wordt verdaan met kletspraat. Nu, wanneer een concordaat nog mogelijk is, worden de problemen met de Mexicaanse kerk nauwelijks genoemd. Misschien probeert de paus zijn positie uiteen te zetten in de sybillische spraak die zo typerend is voor de eeuwenoude diplomatieke traditie van het Vaticaan: “Groot is het recht van volkeren, en het is noodzakelijk om hen genoegdoening te geven. Maar groter en heiliger zijn de rechten van de Kerk”. Het gaat allemaal voorbij aan Max. De ‘cameriere segreto’ van de paus, mgr. de Mérode, schrijft naderhand: “Het is te betreuren dat de keizer zijn kaarten niet op tafel heeft gelegd en zei: Dit is wat ik kan toegeven; dat is wat ik eis”.

Mexico - de Franse Interventie en het 2de keizerrijk, 1862 - 1867
Na deze kans te hebben verprutst schepen de twee zich in voor het vervolg van hun reis. Onderweg kunnen ze geen constructievere bezigheid bedenken dan tot in de kleinste details de etiquette en het protocol van hun toekomstige hof vast te leggen. De rangorde, de uniformen, de eretitels: het wordt een boekwerk van 300 pagina’s in quarto. Voor de vele mensen die hen vergezellen voorzien ze belangrijke functies met een ruimhartige beloning. De jaarlijkse kosten van de civiele lijst belopen niet minder dan 1.500.000 pesos. Daarbovenop worden er nog eens 200.000 toegekend aan het Huis van de Keizerin. Ter vergelijking: de voorafgaande Mexicaanse presidenten moesten de touwtjes aan elkaar zien te knopen met 36.000 per jaar.

Op 28 mei komen ze eindelijk aan in Vera Cruz. De eerste regeringsdaad: de verdienstelijke en ervaren generaal Almonte, die aan boord komt om de tekenen van zijn functie over te dragen aan Maximiliaan, wordt gepromoveerd tot de zuiver ceremoniële rang van grootmaarschalk en aan de kant geschoven. Dan, samen met een gevolg van 85 man, een bagage van 500 hutkoffers en een schitterende vergulde koets, ontscheept het keizerlijke paar om de hartverwarmende toejuichingen van hun nieuwe onderdanen in ontvangst te nemen. Maar in plaats van de verwachte ovaties klinkt er niets dan de oorverdovende stilte van de realiteit. De straten van Vera Cruz zijn verlaten. Behalve een handjevol notabelen van de stad vertoont zich niemand. Zelfs het Franse garnizoen is in de barakken gebleven.

Mexico - de Franse Interventie en het 2de keizerrijk, 1862 - 1867
Zonder verdere plichtplegingen vertrekken ze naar de hoofdstad. Eerst per trein, daarna per rijtuig, getrokken door muilezels. Als de as van hun mooie statiekoets breekt moeten ze -o, ironie- de reis voortzetten in een ‘Diligencia de la República’. De wegen zijn om te huilen zo slecht. Meerdere keren zijn ze gedwongen om de nacht door te brengen in hun rijtuig, en het is alleen te danken aan hun escorte van lanciers dat ze niet uitgeschud worden door de bandieten die zich in het struikgewas verbergen. Af en toe worden ze begroet met de warme toejuichingen van groepen indianen, die denken dat de lange witte keizer is gekomen om ze te bevrijden van het zware juk van hun Spaanse meesters. Ook zij zullen worden teleurgesteld.
In de steden langs de route is de ontvangst nauwelijks beter dan die in Vera Cruz. In Puebla nota bene, de stad waar zo zwaar om gevochten is, is Maximiliaan zo onhandig om tijdens een speech te midden van de stukgeschoten huizen de Franse keizer te bedanken voor zijn hulp bij het bestijgen van de troon.
 

©2010, Marcel Wick

vorige pagina

volgende pagina

INHOUDSOPGAVE