Mexico – de Franse Interventie en het 2de keizerrijk, 1862 – 1867 (5/1)

5 – LES ARCHIDUPES

Mexico - de Franse Interventie en het 2de keizerrijk, 1862 - 1867Ferdinand Maximiliaan van Habsburg, Aartshertog van Oostenrijk, en Marie Charlotte Amélie van Saksen-Coburg-Gotha, Prinses van België, trouwden op 27 Juli 1857. Van Charlotte’s kant was het liefde op het eerste gezicht, maar bij Maximiliaan leek het er meer op dat het om de centen ging. Charlotte’s bruidsschat van 500.000 frank en haar persoonlijk vermogen van 2.000.000 was geen kattenpis, zelfs niet voor een Habsburgse prins. Charlotte’s broer Leo, de latere koning Leopold II, schreef in zijn dagboek (25 december 1856): “Zonder twijfel is de Aartshertog grootmoedig en genereus genoeg, maar zelden heb ik zo een hebzucht, noch zo een verlangen naar rijkdom ontmoet.” En hij besloot: “Als Belg ben ik content dat mijn zuster de aartshertog trouwt, maar als broer had ik mij beter gewenst.”
Charlotte’s vader, koning Leopold I, onderhandelde met de Oostenrijkers over een passende positie voor zijn dochter. Max, die reeds de positie van vice-admiraal van de Oostenrijkse marine bekleedde, werd nu benoemd tot onderkoning van het koninkrijk van Lombardije-Veneto, een staat die was samengesteld uit de Italiaanse gebieden die Oostenrijk annexeerde na de val van Napoleon I in 1815.

Mexico - de Franse Interventie en het 2de keizerrijk, 1862 - 1867
Maximiliaan was van plan de soeverein uit te hangen in zijn onwillige en problematische provincie, die op het punt stond om in opstand te komen tegen de Oostenrijkse heersers. Zijn broer, keizer Frans-Jozef, had echter alleen een ondergeschikte, representatieve rol voor hem in gedachten. Beslissingen werden genomen in Wenen: de onderkoning werd niet eens geraadpleegd.

 

Mexico - de Franse Interventie en het 2de keizerrijk, 1862 - 1867

In 1858, toen de roep om onafhankelijkheid met de dag sterker werd, trad Napoleon III in een bondgenootschap met de kampioen van de Italiaanse vereniging, koning Victor Emmanuel van Piedmont-Sardinië. Zelfs toen werd Frans-Jozef, die ervan overtuigd was dat een paar strenge woorden en een ferme klap met de zweep genoeg waren om de zaak onder de duim te houden, niet wakker. Ondertussen hadden de aartshertogen meer succes met de wortel. Max ging zelfs zo ver om welwillend te luisteren naar een plan van autonomie dat hemzelf staatshoofd zou maken. In een brief aan zijn moeder bekritiseerde hij de politiek van zijn broer: “De regering heeft slecht gehandeld, met het fraaie resultaat dat we bereikt hebben dat iedereen nu deel uitmaakt van de oppositie”. De woedende “regering” riep de onderkoning onmiddelijk terug.

De Piedmontese minister Cavour: “De Aartshertog was onze grootste vijand in Lombardije, omdat (…) hij op het punt stond te slagen, en de Milanezen te verleiden. Nooit werd een provincie zo goed bestuurd en zijn liberale ideeën hebben ons veel partizanen gekost. Goddank is de brave regering van Wenen tussenbeide gekomen en heeft, zoals gewoonlijk, niet nagelaten een stommiteit te begaan. (…) Lombardije kan ons niet meer ontgaan!”

Mexico - de Franse Interventie en het 2de keizerrijk, 1862 - 1867

In juni 1859 werden de Oostenrijkers afgeslacht door de verenigde legers van Frankrijk en Piedmonte in de slagen van Magenta en Solferino. De Italiaanse provincies gingen verloren.
 

©2010, Marcel Wick

vorige pagina

volgende pagina

INHOUDSOPGAVE