Mexico – de Franse Interventie en het 2de keizerrijk, 1862 – 1867 (9/2)

9 – ONTLUISTERING (2)

Mexico – de Franse Interventie en het 2de keizerrijk, 1862 – 1867Niet alleen de Amerikanen zaniken aan Napoleon’s hoofd om een einde te maken aan zijn Mexicaanse uitspatting. Op 7 maart 1865 overlijdt de hertog van Morny, de man die het Corps Législatif zo volledig domineerde. In hem verliest Napoleon een waardevolle veiligheidsklep op de kokende ketel van de Franse politiek. In het begin van 1866 moet de keizer baron Saillard naar Mexico sturen met de mededeling dat het Corps Législatif niet langer fondsen vrij kan maken voor het onderhoud van de troepen in Mexico, en dat hij daarom gedwongen is ze zo snel mogelijk terug te trekken.

 
 

Voor ieder verstandig mens zou dit een geschenk uit de hemel zijn. Hier is een gouden kans om de hele rotzooi te kunnen laten voor wat hij is en naar huis te gaan zonder gezichtsverlies. Nu kan Maximiliaan, en met recht, Napoleon publiekelijk beschuldigen van het breken van de overeenkomst die het fundament is van het keizerrijk. Maar zijn antwoord is even dom als waardig: “Mijnheer, mijn broeder, Uwe Majesteit beschouwt zichzelf (…) niet bij machte zich aan de plechtige verdragen te houden die hij met mij getekend heeft nauwelijks twee jaar geleden, en hij heeft dit mij kenbaar gemaakt met een oprechtheid die hem tot eer strekt. Ik ben te veel uw vriend om de oorzaak te willen zijn van een gevaar voor Uwe Majesteit of zijn dynastie. Ik stel daarom voor, met een vriendschappelijkheid gelijk aan de uwe, dat u onmiddellijk uw troepen terugtrekt van het Amerikaanse continent. Ik van mijn kant, geleid door eer, zal trachten in het reine te komen met mijn landgenoten op een loyale wijze en een Habsburg waardig.”

Als hij na een nachtje slaap weer bij zinnen komt stuurt hij haastig zijn secretaris, Félix Eloin, naar Europa. Hij word koeltjes ontvangen in Parijs, waar de keizer hem “zelfs niet éénmaal de hand schudde”. De audiëntie in Brussel bij Charlotte’s broer, Leopold II (haar vader is in december gestorven) is minder kil, maar even vruchteloos.

Meer delegaties en zaakgelastigden worden op missies gestuurd naar Rome en Wenen, en allemaal zonder resultaat. Almonte, terug in de gratie -Max maakt hem het dubieuze compliment “het beste wat Mexico heeft voortgebracht”- probeert het nog een keer in Parijs, maar moet een rapport terugsturen van dezelfde strekking als de boodschap van Saillard.

In april 1866 komt John Bigelow, de Amerikaanse ambassadeur in Frankrijk, na onophoudelijke druk en beleefde dreigementen tot een overeenkomst met Napoleon: de troepen in Mexico zullen teruggetrokken worden in drie etappes, waarvan de laatste is vastgesteld op 1 november 1867. Op 30 juli heeft Napoleon een nieuw voorstel voor Maximiliaan. In ruil voor de helft van de douaneinkomsten van Tampico en Vera Cruz is hij bereid om zijn troepen niet onmiddellijk terug te trekken maar, jawel, in drie etappes, de laatste op 1 november 1867.

En Napoleon zet er vaart achter. Hij instrueert Bazaine formeel om Maximiliaan’s regering geen fondsen meer voor te schieten, en alleen het Austro-Belgische contingent te betalen. Het Mexicaanse leger mag ontbonden worden.

Het is voor iedereen nu wel duidelijk dat de Fransen hun biezen pakken en dat het met het keizerrijk is gedaan. Voor iedereen, behalve voor Hunne Keizerlijke Majesteiten, die nu, ver weg in dromenland, volledig het noorden kwijt lijken zijn.
 

©2010, Marcel Wick

vorige pagina

volgende pagina

INHOUDSOPGAVE